viernes, agosto 17, 2007

Buscando Duendes.......

En busca tal vez de inspiración, he emprendido un viaje a Irlanda para encontrarme con Hadas y Duendes y beber ponches mágicos....
Brindaré por vosotros y os contaré mis aventuras en pocas semanas.
Gracias por la companhía!!!!
Besos encantados,
Zoe Favole

domingo, julio 29, 2007

Las chicas grandes no lloran

Desde luego creo que soy de lo peor ^_^ Tengo un montón de cosas buenas que contaros, agradeceros como siempre las visitas y explicaros en donde he estado metida - que tengo la sensación de que os interesará - pero la noche que había reservado para ello, esta, se me ha dado por llorar...

Pensaba obligarme a escribir de todos modos, pero la verdad es que solo me apetece escuchar esta canción... y sentirme niña, para poder llorar y, mañana, ser capaz de sentirme adulta de nuevo. A veces, las chicas grandes también lloran.....


lunes, julio 09, 2007

Cuento II. Alén.

Nostálgica: recupero para este espacio un breve suspiro escrito hace casi diez años, cuando apenas tenía 15 años.
Sorprendida: porque aun mantiene la frescura por la que tanto me había gustado al escribirlo. Y un millón de imágenes se agolpan en mi memoria.
Avergonzada: está escrito en gallego (supongo que en gallego ya no normativo XD) y no me atrevo a traducirlo. No creo que tuviese sentido en otro idioma.
Con todo y a pesar de todo, espero que os guste: ALÉN

"A lúa perdeuse, perdeuse para sempre aquela noite.
Aurora só quería voar e acaricia-lo ceo, ser un paxaro ou unha bolboreta, por un intre.
Saiu da casa no medio da noite, espida, e correu co vento e xogou coa choiva e coas árbores. Aurora só quería divertirse.
Bailou nun aquelarre ó son das frautas dos trasnos e guiou á Santa Compaña polo pobo. Aurora só quería ser pícara.
Bañouse no mar e cantou coas sereas, nadou cos golfiños e engañou ás mareas. Aurora só quería ser importante.
Escoitou ás fadas brancas representar a Shakespeare e bebeu do ponche dos desexos de Michael Ende. Aurora só quería ser inocente.
Mostroulle o seu amor a algún galante xove, mentres contaba as estrelas e sentía a paz das flores. Aurora só quería ser querida.
Sentiu o perfume das cousas belas, respirou a tranquilidade... e soubo que endexamais volvería. Aurora, só quería ser libre.
Sabe Deus que todo ten un prezo e sairon buscala, pero ela foi máis rápida e ninguén puido facer nada. Perdeuse nun abismo, alén da realidade; levouna a morte. Máis por un intre puido voar e acaricia-lo ceo, foi paxaro e bolboreta, foi inocente e pícara, foi importante e querida, e sobre, todo foi libre.
E a lúa perdeuse, perdeuse para sempre aquela noite."

miércoles, julio 04, 2007

E logo ti......de que color ves sendo?????

Experiencias con la Doctora Mónica Alonso
ARTE EN CONTEXTO. XORNADAS SOBRE ARTE, EDUCACIÓN E CIDADANÍA


Hoy descubrí que hay carne del color de la lluvia. Carne del color de Las señoritas de Avignon... pero con pelo. Que hay carne impulsiva y carne desilusionada. Que hay, incluso, carne que se vuelve invisible y carne que se disfraza, mutando su capa externa con colores transitorios. Descubrí, que algo tan superficial como la piel, puede llegar a explicar los sentimientos más íntimos de otra persona...... o de ti misma.

Pero esto es tan sólo el final. Todo comenzó - no con poco escepticismo, debo confesarlo - con una búsqueda. No podía ser de otra manera. Así, buscando, encontré de pronto, y asombrándome, el color de mi cuerpo, el color de mí ser físico, de lo tangible en mí... de mi carne. Ese color siempre debía de haber estado ahí, escondido en ese pequeño rincón de mi rostro, en la finísima superficie de piel de mi párpado superior. Era ahí donde, silenciosamente, estaba el misterio. En ese pequeño rinconcito, solo visible, curiosamente, con los ojos cerrados.

Y al abrirlos, todo resultaba evidente. ¿Cómo no me había percatado antes? Mi propio color había invadido la ciudad: sus edificios, sus calles, su ambiente. ¿Cómo iba a poder explicarlo? ¿Quién podría entender de que modo la piedra se había transformado en mi mirada? ¿Quién podría verlo como yo? Esa carnosidad cenizo –amarillenta, esa superficie irregular salpicada de lunares, esa Compostela... era yo. ¿O tal vez yo era ella? ¿En qué momento me invadió con su color, fundiéndome a su epidermis? Creerían que estaba loca........

Pero diferentes espejos, en ocasiones, nos conectan con la misma mirada. E igual que aprendiste a verte, descubres maravillada a los demás.... y te descubren. A veces, lo más profundo es la piel.

domingo, junio 17, 2007

El mejor amigo del hombre

Un perro no es 'casi humano'; y no conozco un insulto más grande para la especie canina que ese.

John Holmes



Hoy es un día cualquiera. Pero a veces, en un día cualquiera, el sentir de una necesidad nos traslada a ese lugar reservado a nuestro recuerdo. Un lugar donde nos esperan aquellos que nos han querido, para reconfortarnos.

Cockie fue mi primer amigo. He aquí un pequeño tributo a su memoria y un agradecimiento a todas las cosas importantes que aprendí a su lado,en los primeros años de mi vida.

TRIBUTO A UN PERRO

El único amigo absolutamente desinteresado que un hombre puede tener en este mundo interesado, el que nunca lo abandona, el que nunca resulta ingrato o traicionero, es su perro. El perro de un hombre permanece a su lado en la prosperidad y en la pobreza, en la salud y en la enfermedad. Duerme en el suelo frío, donde soplan los vientos helados y la nieve golpea con violencia, por estar junto a su amo. Besa la mano que no le ofrece alimento; lame las heridas y las llagas fruto de la esperanza del mundo. Vigila el sueño de su amo mendigo como si fuera un príncipe. Cuando todos los otros amigos lo abandonan, él se queda. Cuando las riquezas echan a volar y la reputación se hace pedazos, sigue tan constante en su amor como el sol en su trayectoria por los cielos.

Senador George Vest, 1870

jueves, junio 07, 2007

Gracias

Dejé de llorar,
y abrí mi mano.
Pensé que la encontraría vacía,
pero la descubrí repleta de vuestras palabras,
llena de vuestras manos amigas...
de caricias que alejan la tristeza.
Gracias, es decir poco.

Burda y automática readaptación del poema "El aspirante", de Sylvia Plath, para agradeceros vuestro ánimo y compañía. A pesar de esta aparente falta de creatividad :), me encuentro renovada y llena de energía. No volveré a abandonar este blog, aun cuando a veces duela. De verdad, muchas gracias a todas.

sábado, abril 14, 2007

El post q se atraganta: terminado el 20/05/07 21:23

A veces sentimos la necesidad de acallarnos, de permanecer en silencio. Intentamos concentrarnos en desaparecer poco a poco, nos esforzamos en lograr que nuestra existencia se desvanezca, como si no importase, como si nada importase. Cualquier cosa es mejor que pensar, que enfrentarse a la verdad.

Así, de este modo superfluo, van pasando los días, uno a uno, como si fuesen segundos... o tal vez, como si fuesen años. El trabajo lo envuelve todo, porque no puedes parar, cualquier cosa es mejor que detenerse, hasta olvidar las vacaciones, olvidar tu diario, olvidar a tus amigos... Y todas las cosas que eran importantes en tu vida, todas esas cosas que te arropaban, parecen dejar de tener sentido. Porque estás demasiado ocupada para pensar en ellas.

Pero entonces, una noche, una noche cualquiera, una noche más de pesadillas, te despiertas de nuevo sobresaltada y sola. Y sin querer, casi sin darte cuenta, empiezas a pensar, empiezas a sentir y se rompe el silencio.

Cualquiera podría pensar que dejaba morir este espacio poco a poco, que mi blog había muerto, pero no es así. Lo dejaba secarse por temor a ahogarlo entre mis lágrimas. Porque he estado triste, porque estoy triste.... y no me apetecía pensar. No me apetecía reencontrarme conmigo misma y no quería explorar en la causa de esta tristeza. Prefería huir. No siempre es que pienses en escribir y te de pereza. Es que a veces duele.